Ailes – Literacka grupa

Niespodzianka

Lisę poznał jakieś dwa lata temu. Młodziutka stażystka, którą przyjął do swego biura dość niechętnie. Zwykła przyjacielska przysługa, kuzynka przyjaciela szukała pracy. Początkowo drażniła go niesamowicie. Wciąż próbowała uporządkować jego wieczny bałagan, w którym umiał się odnaleźć ku jej ogromnemu przerażeniu. Była cholerną pedantką, co było widoczne zarówno w jej zachowaniu jak i wyglądzie. Wiecznie ubrana niczym pensjonarka w bluzki z długimi rękawami. Zawsze zapięta była pod samą szyję. Rzadko zakładała spodnie, a spódnice prawie zawsze przypominały obszerny worek i sięgały kostek. Włosy związane w jakiś ciasny kok oraz okulary na nosie. Zero makijażu. Wyglądała aseksualnie, również tak się zachowywała.

Kiedy się to zmieniło? W święta bożego narodzenia. Durny pomysł sekretarki, która postanowiła urządzić przyjęcie, podczas którego każdy miał

23:04 No komentarze

FOTOGRAFIA

Wysoka, zbyt szczupła jak na swój wzrost, młoda dziewczyna stojąc przy biurku patrzyła tępym wzrokiem na siedzącego po drugiej stronie policjanta, który wklepał coś w komputer, a później otworzył jedną z szuflad i po krótkiej chwili rzucił przed nią szarą kopertę.

– Sprawdź i podpisz – warknął nieprzyjemnym głosem.

Dziewczyna sięgnęła po kopertę i wysypała z niej znajdujące się wewnątrz przedmioty. Nie było tego zbyt wiele. Komórka, kilka monet o niskich nominałach i jeden banknot dwudziestozłotowy oraz klucze.

– Zgadza się – szepnęła niewyraźnie.

– Podpisz. – Krótka komenda zniecierpliwionego mężczyzny sprawiła, że chwyciła długopis i drżącą dłonią postawiła parafkę w odpowiednim miejscu.

Była wyczerpana pobytem w areszcie. Nie miała pojęcia jak długo tam była i z którego miejsca tym razem ją zabrali. Ostatnie co pamiętała, to

01:04 No komentarze

Rozdział 12

Porozumienie

Leżeli na sianie bez słowa. Panowało niezręczne milczenie. Nie wiedział, co teraz zrobić i jak zareagować. Co miał powiedzieć żeby jej nie urazić albo nie rozzłościć? Spojrzał na nią w chwili, gdy i ona na niego popatrzyła.

– Nie – powiedzieli jednocześnie, a po chwili roześmieli się głośno.

Odetchnęła z ulgą. Gdy przyglądał się jej z taką fascynacją w oczach zrobiło się jej gorąco. Przystojny, niegłupi i bystry. Walczył zręcznie i zaimponował jej swym opanowaniem oraz dystansem. Gdy zaczął ją całować zrobiło jej się gorąco, poczuła pragnienie, lecz już za moment ogarnęło ją dziwne uczucie. Nie był facetem, z którym chciała, aby coś ją połączyło. Niczego nie czuła, a pocałunek przerodził się w zwykłą czułość bez żadnych emocji. Coś bardzo machinalnego. W którymś momencie leżeli oboje na sianie i w milczeniu gapili się w strop stodoły. Nie chciała zrobić mu przykrości i odetchnęła, gdy popatrzywszy na niego ujrzała taką samą rozterkę.

– Jak się dowiedziałaś? – Usłyszała jego głos.

No tak, mogła się tego spodziewać, sama na jego miejscu chciałaby to wiedzieć, jako pierwsze.

– Najpierw interesy – powiedziała rezolutnie i oparłszy się na łokciu, zerknęła na niego bystrym wzrokiem.

– Brzmi interesująco. Kontynuuj zatem, ja chętnie posłucham. W zasadzie nie pozostaje mi nic innego – stwierdził z przekąsem. W tym momencie był już teraz bardziej zaintrygowany całą tą sprawą niż zaniepokojony.

– Nie masz zamiaru starać się o moją rękę? – zapytała, a on

18:58 No komentarze

Rozdział 11

Niewinna

Obudziło ją miarowe stukanie. Delikatne, przypominające szum, po jakimś czasie zorientowała się, że to deszcz. Lekki, prawie niedostrzegalny opad. Gdy tylko otworzyła oczy, ujrzała leżącego obok Blane’a i mimowolnie na jej ustach pojawił się uśmiech. Jego widok przywołał wspomnienia ostatniej nocy. Głęboko zaczerpnęła powietrza, przygryzając przy tym lekko wargę. Ich pierwsze spotkanie było tak zupełnie różne od tego, co działo się jeszcze kilka godzin temu. Tamten prymitywny bydlak w zupełności nie przypominał tego czułego kochanka, w jakiego zmienił się Blane. Gdy go poznała jego pocałunki bolały, jego dotyki raniły, a siła, z jaką próbował w nią wtargnąć, przerażała. Tej nocy pokazał jej się z zupełnie innej strony. Jakim cudem jedna osoba mogła mieć dwa, tak drastycznie odmienne oblicza? Na dodatek w jakiś sposób oba ją fascynowały. Groźny, niepohamowany zwierzak, jakim go poznała, dał się jej powstrzymać. I miała jakieś nieodparte wrażenie, że mimo wszystko nie doszłoby do najgorszego. Wrócił przecież po nią, a to nie było przypadkiem.

Seks był… cóż, nie przeżyła nigdy wcześniej niczego bardziej intensywnego. Wszystkie związki były takie… typowe, banalne, niewstrząsające. Podczas gdy tu dostała coś niesamowicie i dogłębnie nasycanego i jeżeli wcześniejsze przeżycia mogła nazwać wstrząsami, to teraz

21:26 No komentarze

Rozdział 6

Patrz mi w oczy

Wyszedł. Nie, dosłownie wybiegł na świeże powietrze i głęboko zaczerpnął oddechu. Czuł, że się dusi. Coś go tłamsiło, nie dawało spokoju. Ta dziewczyna doprowadzała go do szaleństwa. Jeszcze poprzedniego dnia walczył w bitwie, wygrał ją. Dzisiejszego wieczora również toczył jakąś walkę, wewnętrzną, sam z sobą. Ale czy ją wygrywał?

– Panie – usłyszał przerażony głos Tormoda, który zdyszany właśnie do niego dobiegał.

Na ten widok poczuł niepokój, czy coś się stało? Przecież nie sprawdził tego. Może ktoś jeszcze ucierpiał.

– Mów Tormodzie – zażądał.

– Co z nią? – Usłyszał i w pierwszym momencie nie zrozumiał. O co mogło mu chodzić?

– O czym prawisz? Gdzie jest Una? Nikomu nic się nie stało? – zapytał z niepokojem.

– Nie panie, wszyscy cali – mówił przerażony chłopak. – Ale co z nią?

– Z kim?

– Z Brice – wydusił wreszcie Tormod, a Blane poczuł złość.

– Mówisz jej po imieniu? – zapytał.

– Kazała mi. Powiedziała, że jestem jej

19:29 No komentarze

Zagraj ze mną

+18

W pomieszczeniu, do którego weszła, panował półmrok. Początkowo nie wiedziała gdzie się znajduje, lecz po chwili zorientowała się, że jest w jakimś barze. Nie był to żaden znany jej lokal, choć na samym początku pomyślała, że jest to bar Joe'go. Jednakże wnętrze w barze przyjaciela różniło się od tego, w którym teraz była. Zarówno klimatem, jaki w nim panował, jak i wyglądem. Choć oświetlenie pozostawiało tu wiele do życzenia, widziała całkiem wyraźnie skomplikowaną, granatową teksturę na jasnej ścianie, na której wisiały jakieś obrazy, pokryte grubą warstwą kurzu, przez co nie można było zidentyfikować, co tak naprawdę przedstawiają. Pomieszczenie nie było duże, podłużna sala z kilkoma stolikami, każdy w towarzystwie czterech krzeseł. Przy nielicznych siedziało kilka osób. W większości byli to samotni mężczyźni, którzy za towarzysza mieli do połowy opróżnioną butelkę wódki, albo niedopity kufel piwa.

Przy barze stała jakaś para. Kobieta w czerwonej sukience, zbyt przesadnym makijażu i wysoko upiętej, maksymalnie utapirowanej fryzurze, przywodziła na myśl Peggy Bundy z serialu o niezbyt inteligentnym sprzedawcy butów. Robiła uwodzicielskie miny do stojącego obok niej mężczyzny, ubranego w kiepskiej jakości garnitur. Z pod rozpiętej pod szyją koszuli wystawał nadmiar owłosienia, które w zestawieniu z przykrótkimi nogawkami spodni oraz nadwyżką żelu na włosach, nie stanowiły jedynej „atrakcji” podchmielonego człowieka. Nie można było jednoznacznie stwierdzić, które z nich było bardziej pijane, gdyż

00:05 No komentarze

Newer Posts

Older Posts

O Ailes

Social media

Nowości

Sklep Ailes

Popularne posty

Obserwatorzy

Porozmawiajmy

Blog Archive